Od Kuroko

Po chwili przestałam się śmiać.
-Tak właściwie jesteś moją pierwszą przyjaciółką.-powiedziałam z uśmiechem.
-Naprawdę?-zapytała mnie Ruby.
-No tak.
-Czemu?-Tutaj na chwilę zaniemówiłam...Nie miałam ochoty wracać do przeszłości.
-Po prostu byłam zbyt nie śmiała żeby do kogokolwiek podejść, a co dopiero z kimś rozmawiać-wymigałam się. Wilczyca jednak popatrzyła na mnie wzrokiem: ,, Jesteś pewna?". Ja nic nie odpowiedziałam.
-Właśnie, a co robiłaś za nim trafiłaś do watahy?-zapytała znów.
-Chodziłam po lasach z Kagamim i nic w sumie nic innego.
-Ale chodzi mi o to skąd się wzięłaś w tych lasach?
-Wiesz co...Możemy zmienić temat?-zapytałam.
-Jasne. Mogłaś powiedzieć, że nie chcesz o tym rozmawiać do niczego cię nie zmuszam.-odpowiedziała mi z uśmiechem Ruby. Czyli naprawdę mam po raz pierwszy prawdziwą przyjaciółkę. Potem wilczyca musiała gdzieś iść więc zostałam nad jeziorkiem znów tylko z Kagamim

Od Kuroko: Przyjaciółki?

W watasze byłam już parę dni jednak dalej wolałam przesiadywać sama. Po prostu towarzystwo zbyt wielu wilków było przytłaczające. Leżałam nad jeziorem. Oczywiście był ze mną Kagami to chyba tylko jego się nie wstydziłam. Wszędzie panowała cisza i spokój...Póki nie usłyszałam znajomego głosu. Otworzyłam oczy stała przede mną Rubylee.
-Hej!-przywitała się.
-Hej -odpowiedziałam cicho -Co cię tu sprowadza Rubylee?
-Mów mi po prostu Ruby -powiedziała z uśmiechem.-Co robisz?
-Nic takiego...Wydarzyło się ostatnio coś ciekawego?
-No więc...-tutaj zaczęła opowiadać mi o różnych rzeczach. Czasem mówiła tak szybko, że dopiero po chwili rozumiałam o co jej chodzi, ale nie przeszkadzało mi to. Raczej lubię słuchać, jak inni o czymś mówią.
-Nie zanudzam cię? -przerwała nagle Ruby.
-Nie...Możesz mówić ile chcesz-powiedziałam z małym uśmiechem.
-Jesteś pewna?
-Tak.
-Zazwyczaj inni narzekają.
-No widzisz ja jestem inna. Mam pytanie...
-Hmm?
-Może...Zostaniemy bliskim przyjaciółkami? -zapytałam niepewnie.

Ruby czekam na odpowiedź

Od Kuroko: Wataha...

Szłam przez las i podziwiałem piękno natury. Wydawało się, że wszystko jest w porządku. Wszędzie było cicho i spokojnie...Do czasu. Nagle usłyszałam przerażający ryk. Obróciłam się za siebie i ujrzałam wielkie nie znane mi dotychczas stworzenie. Nie wiedzieć czemu zaczęło mnie atakować. Już miałam zamiar wezwać jakiegoś duchowego kompana gdy za krzaków wyskoczyła wilczyca i w sprytny sposób powaliła bestię. Potem zwróciła się do mnie.
-Musisz bardziej uważać -powiedziała. Ja tylko kiwnęłam głową.- Nazywam się Rubylee, a ty? -zapytała.
-Kuroko -zdołałam wydusić cicho. Rozmowa z innym wilkiem była dla mnie cóż...Nieco krępująca.
-Dokąd wędrujesz?-zaczęła znów pytać wilczyca.
-Tak właściwie sama nie wiem.-odpowiedziałam wycofując się do tyłu.
-Może chcesz dołączyć do watahy?-gdy to usłyszałam nie wiedziałam co powiedzieć. Nigdy nie miałam przyjaciół... A teraz ktoś zaprasza mnie do watahy. Czemu?
-Ja...Tak-powiedziałam niepewnie.
-To chodź! Zaprowadzę cię do Alfy -pobiegłam za wilczycą. Dotarłyśmy na tereny watahy. Było tam pięknie.
-Kto to? -zapytał Alfa watahy Rubylee.
-Spotkałam ją w lesie. Ma na imię Kuroko. Może dołączyć do watahy? -spytała Rubylee.

Jeff?

Profil wilczycy Kuroko

Imię: Kuroko
Płeć: samica
Wiek: 4 lata
Partner: Wątpi, ze ktoś by ją zechciał
Rodzina: Nie chce o niej słyszeć
Ranga: Szpieg
Charakter: Nieśmiała i spokojna. Trudno rozmawiać jej z innymi wilkami. Jest strachliwa, ale jeśli chodzi o los jej kompanów potrafi o tym zapomnieć. Nie lubi wspominać o jej rodzinie oraz dzieciństwie. Nawet dla stworzeń różniących się od wilków może poświęcić życie
Historia: W starej watasze była córką Alfy. Nikt jednak oprócz jej ojca nie akceptował jej. Nie ważne czy było to szczenię, jakiś inny wilk czy nawet jej rodzeństwo. Mówiono, że jest ,, przeklęta", gdyż tylko ona za żywioł nie miała wiatru. Wielokrotnie proszono Alfę o wygnanie jej. Pewnego razu Kuroko usłyszała, jak wilki z watahy groziły jej ojcowi, że jeśli nie odejdzie one odwrócą się od watahy oraz go zabiją. Kuroko słysząc to postanowiła uciec. Zostawiła tylko kartkę dla ojca i ruszyła przed siebie. Gdy była daleko nie dawało sobie rady i zemdlała ze zmęczenia. Obudziła się na jakiejś polanie, a przed nią był koliber. Założył jej na szyję naszyjnik dzięki któremu go rozumiała. Został on jej towarzyszem. Pewnego dnia gdy szła przez las nagle zaatakowało ją jakieś nieznane jej stworzenie. Z krzaków wyskoczyła Rubylee i uratowała ją. Zapytała także czy Kuroko chce dołączyć do watahy. Ta zgodziła się i poszły razem.
Pozycja: Omega
Towarzysz: Kagami
Talizman: Naszyjnik z kolibrem wykonany z kolorowych kryształów. Dzięki niemu rozumie mowę zwierząt i może czytać im w myślach
Boski opiekun: Kora - córka bogini Demeter
Żywioł: Zwierzęta, Światło
Umiejętności: Oślepienie, Wierni kompani (Może wezwać ducha dowolnego zwierzęcia który jej pomoże), Kontrola Światła (np. Całe światło jakie jest w nocy może skierować na jedną drogę)
Właściciel: Miriam1111